Rasa wyhodowana została w Austrii. Za jej twórcę uważa się wiedeńskiego urzędnika kolejowego K. Schulz-a, który pod koniec XIX wieku skrzyżował olbrzymy belgijskie, olbrzymy lotaryńskie, króliki holenderskie oraz morawskie niebieskie. Tym ostatnim króliki wiedeńskie niebieskie zawdzięczają oryginalny kolor umaszczenia.

Rasa zalicza się do średnich, a więc dorosły przedstawiciel (powyżej 6. miesiąca życia) powinien osiągnąć masę od 3,5 do 5,5 kg. Najwyżej notowane są osobniki mieszczące się w przedziale wagowym 4,2 – 5,39 kg.

Ciało królika wiedeńskiego niebieskiego jest walcowate, o mocnej, zwartej muskulaturze i silnym kośćcu. Budowa harmonijna, proporcjonalna. Głowa szeroka, raczej krótka i zaokrąglona, mocno osadzona na krótkiej, grubej szyi. Uszy mocno osadzone, sterczące, szerokie, mięsiste i zaokrąglone na końcach. Idealna długość uszu to 11, 5 – 12,5 cm, ale dopuszczlana jest długość do 14 cm. Kończyny umiarkowanej długości, mocne, bardzo silne. Ogon prosty, przylegający do ciała.

Sierść gęsta, sprężysta, stosunkowo długa (włosy okrywowe ok. 3 cm długości). Futerko lśniące, z ładnym połyskiem.

Ubarwienie jednolite na całym ciele, ciemnoniebieskie, łupkowe, z silnym połyskiem. NA brzuchu i wewnętrznych stronach ud włosy bardziej matowe. Podszerstek jednolity, jaśniejszy niż okrywa, ale także w niebieskiej tonacji. Dopuszczalne pojedyncze rude lub białe włosy w okrywie, ale zarudzenie lub białe kępki dyskwalifikują osobnika z dalszej hodowli.

Oczy niebieskoszare, pazurki szare lub czarne.

Chociaż królik wiedeński niebieski to przede wszystkim zwierzę hodowane na mięso i futro, świetnie nadaje się na domowego pupila. Znany jest ze spokojnego zachowania i łatwości kontaktu. Świetny dla dzieci – niebywale łagodny, a jednocześnie chętny do zabawy. Najwięcej królików tej rasy użytkowanych niekoniecznie w przemyśle mięsno-futerkowym znajduje się obecnie w Wielkiej Brytanii, gdzie z powodzeniem służą jako domowi pupile oraz zwierzęta wystawowe.