Pomimo sugerującej kraj pochodzenia nazwy, króliki nowozelandzkie białe tak naprawdę wyhodowane zostały w Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku. Ich przodkowie to króliki typu Angora, rasy olbrzymie białe oraz inne amerykańskie króliki. Nowa rasa szybko zyskała popularność dzięki wspaniałemu futerku, szybkiemu tempu wzrostu oraz wczesnemu dojrzewaniu i gotowości do rozpłodu. Króliki nowozelandzkie białe trafiły do Polski w 1964 roku z Anglii i szybko zaczęły być hodowane na szeroką skalę.

Królik nowozelandzki biały należy do ras średnich, więc jego masa powinna wahać się od 3,5 do 5,5 kg, z czego najlepsze noty uzyskują osobniki mieszczące się w przedziale 4 - 5,29 kg. Ciało tego królika jest średniej długości, o harmonijnej budowie, ale potężne i masywne. Kościec silny, muskulatura solidna, dobrze rozwinięty zarówno tył, jak i przód. Kończyny krótkie, masywne, bardzo silne, skoki obficie owłosione. Ogon krótki, przylegający do tułowia. Głowa krótka, lekko spłaszczona, o garbonosym profilu, mocno osadzona i zlewająca się z tułowiem. Szczęki mocne i dobrze zaznaczone. Uszy średniej długości, zaokrąglone na końcach, bardzo szerokie i mięsiste. Idealna długość uszu to 10 - 11,5 cm.

Sierść bardzo gęsta, sprężysta, jedwabista w dotyku. Włosy okrywowe umiarkowanie długie, jednakowej długości na całym ciele (około 3 cm).

Umaszczenie typowe dla królików albinotycznych – zarówno włosy okrywowe, jak i podszerstek są śnieżnobiałe. Oczy zawsze w kolorze czerwonym, pazurki białe lub cieliste.

Królik nowozelandzki biały tylko sporadycznie kupowany jest jako zwierzątko domowe. Poza hodowlą mięsno-futerkową używany jest też masowo w amerykańskich laboratoriach. Naukowcy zauważyli, że zwierzę to podobnie do człowieka przechodzi niektóre choroby i podobnie jak on reaguje na część lekarstw. Setki tysięcy przedstawicieli tego króliczego gatunku znaleźć można w amerykańskich laboratoriach rządowych (np. przy projektach anty-nowotworowych) oraz w uniwersyteckich szpitalach. Króliki te „pomagają” też w testowaniu leków dla osób chorych na błonicę, cukrzycę, gruźlicę, różne rodzaje nowotworów i chorób serca. Poza tym, wciąż używane bywają do testów kosmetyków i nowych produktów spożywczych.